Któż z nas w pięknym kraju zwanym Polską nie zna powyższych trzech cnót boskich tak wpajanych nam w dzieciństwie w ramach katolickiego wychowania przez naszych dziadków, babcie i rodziców? Z pewnością każdy choć raz też słyszał o tym, by iść z nadzieją w sercu, a na pewno wiedzą to doskonale fani osiemnastokrotnego mistrza Anglii, jakim jest właśnie nasz ukochany klub Liverpool FC.

Nadzieja… Wielu z nas rok temu o tej porze traciło ją, patrząc na to, co z naszym klubem wyczynia Roy Hodgson staczając go z i tak już niestabilnej pozycji do poziomu ligowego średniaka, jakim niewątpliwie dobrze mu się zarządzało (któż nie pamięta jego sukcesów w Fulham czy obecnych wyników z West Brom). Nadzieja na lepsze jutro bladła z dnia na dzień i tylko Wiara w cud mogła jeszcze uratować Liverpool.

Cud nastał w styczniu. Dokładnie 8 stycznia stery po wyrzuconym z pokładu Hodgsonie przejął Kenny Dalglish – legenda klubu, która w w czerwonej części Miasta Beatlesów ma status kultowy i jest obdarzana wielką Miłością przez każdego, kto wie o LFC nieco więcej niż tylko to, że grał tam kiedyś Jurek Dudek i wygrał z nim Ligę Mistrzów.

Co było dalej, wie już każdy. Pisałem już o tym całkiem niedawno i nie zamierzam się powtarzać (poprzedni felieton na temat pracy Dalglisha znajdziecie TUTAJ). Chciałem natomiast tylko podkreślić pewien aspekt. Każdy kibic ma prawo do narzekania, jednak to, co ostatnio można wyczytać na różnych forach, grupach czy chociażby komentarzach pod newsami, zakrawa na kpinę. Mam wrażenie, że kibicowi, choćby nie wiadomo jak mądre i bijące po oczach argumenty nie podłożył, to i tak mu się nie dogodzi.

Zacznijmy od ostatnich wyników. Tak, wiem, że nie są one zbyt dobre, jednak na początku sezonu nikt nie obiecywał gruszek na wierzbie w postaci zdobytego już w grudniu mistrzostwa Anglii wraz z FA Cup i na dokładkę Carling Cup oraz wysokiego pokonania Manchesteru United tak co najmniej 4-0. Wręcz przeciwnie, mogliśmy usłyszeć, zarówno z ust Dalglisha, jak i piłkarzy oraz zarządu, że celem Liverpoolu na ten sezon jest wywalczenie sobie miejsca dającego możliwość gry w Lidze Mistrzów. I wierzcie mi lub nie, ale nikt nie powiedział, że w grudniu dostaniemy to za frajer i zostanie tak już do maja.

Można się frustrować remisami z Norwich, Swansea i Blackburn, narzekać na to, jak Andy Carroll wespół z Luisem Suarezem zmarnowali dwa tysiące sytuacji w ciągu dwudziestu minut gry, jednak nie zapominajmy, że sukces rodzi się w bólach. I mimo że tego bólu w naszych sercach już sporo, to nie możemy oczekiwać cudów już teraz po niecałym roku pracy Kenny’ego Dalglisha na stanowisku managera Liverpoolu. Spójrzmy na przykład Man City. Minęło już ponad dwa lata (dokładnie 27 miesięcy), odkąd szejk Mansour wpakował w klub z błękitnej części Manchesteru kupę funtów zabawiając się tym samym w realnego Football Managera i co mu z tego przyszło? Man City nie zdobyło jeszcze do tej pory żadnego znaczącego pucharu, a zlepek gwiazd w tym momencie zaczyna powoli mieć kłopoty w utrzymaniu się na szczycie tabeli.

Nie da się zbudować drużyny w kilka dni, na to potrzeba czasu, aby wszyscy zawodnicy poznali wzajemnie swój styl gry. Większość zawodników z obecnego składu Liverpoolu jest tu rok lub krócej, jednak już widać po stylu gry, że właśnie owa gra poprawiła się diametralnie. Poza meczami z Tottenhamem i Swansea, w każdym pozostałym graliśmy o niebo lepiej nawet od Chelsea czy Arsenalu. Jedynym naszym problemem w tej chwili jest skuteczność, którą da się poprawić, ale nie można liczyć na cuda. To długotrwały proces, który może potrwać nawet i do końca tego sezonu.

Bo dla nas limit cudów skończył się w Stambule i Cardiff. Od tamtej pory na Liverpool spadło wiele kłopotów, a błędy nie tylko Beniteza i Hodgsona, ale również te wynikające z podłego zarządzania klubem przez duet Hicks&Gillett wymagają dużej cierpliwości, aby je naprawić. Podobnie jak z zepsutym samochodem oddanym do mechanika, nie da się zdiagnozować problemu i usunąć go za pomocą pstryknięcia palcami. W przypadku poważnej usterki będziesz musiał zostawić swoje cacko na co najmniej kilkanaście dni, aby potem znów szalało po drogach, jak dawniej.

W styczniu Dalglishowi stuknie okrągły roczek odkąd wrócił na stanowisko managera Liverpoolu. I mimo że za pierwszym razem swojego romansu z ławką trenerską Liverpoolu udało mu się odrobić ośmiopunktową stratę do Evertonu, wygrywając 11 z ostatnich 12 spotkań w lidze i zgarniając mistrzowski tytuł, tak teraz zadanie jest o wiele trudniejsze. Nie zapominajmy, że futbol wyewoluował do przodu w niesamowitym tempie, a w walce o Top Four nie liczy się 4 czy 5 drużyn, jak jeszcze kilka lat temu, lecz nawet osiem. Liga stała się bardzo wyrównana i teraz każdy może wygrać z każdym. Dlatego uważam, że jakiekolwiek ocenianie pracy Dalglisha, a przede wszystkim zwalnianie go w tej chwili jest w zupełności pozbawione sensu. Nie zamierzam ponownie przywoływać początków pracy Fergusona w Man United, bo to mija się z celem, jednak polecam wszystkim krytykantom wrzucenie na luz i odczekanie do końca sezonu.

Może i uznacie, że mam fetysz Dalglisha i kocham go bezgraniczną miłością. Może coś w tym jest, jednak ta właśnie Miłość nie wzięła się z byle czego. Ma mocne fundamenty tak, jak powinna to mieć mocna drużyna. A pod skrzydłami Dalglisha widać, że te fundamenty zostały już postawione. Zajmie jeszcze trochę czasu, zanim zostanie zbudowana twierdza, jednak musimy uzbroić się w cierpliwość, bo to w końcu nam się odpłaci. Pamiętajmy, że Top4 jest ciągle w naszym zasięgu, jest dopiero połowa sezonu, a za kilka dni ruszy okienko transferowe, które pomoże nam nasze fundamenty umocnić.

Można krytykować Dalglisha za niektóre jego decyzje (sam nie raz to wszak robiłem), nikt nie jest przecież idealny, jednak Kenny ma do Liverpoolu plany długoterminowe, a nam nie pozostaje nam nic innego, jak dać mu spokojnie pracować przynajmniej do końca sezonu. Wciąż mamy szanse na wygranie Carling Cup, w FA Cup losowanie było dla nas szczęśliwe, zatem nie mamy nic do stracenia, jak tylko wytrwać w Wierze, Nadziei i Miłości do klubu, który adorujemy, że, pomimo upadków z Fulham czy Blackburn, uda nam się zaznaczyć swoją obecność i osiągnąć cel, jakim jest powrót do Ligi Mistrzów.

Ja w to wciąż wierzę, a Wy?