Czuję się dzisiaj iście w piekielnym nastroju. Nareszcie, po dwóch tygodniach rozbratu z piłką i braku możliwości oglądnięcia ostatnich dwóch spotkań the Reds, będę mógł rozkoszować się wieczornym spotkaniem Liverpoolu z Boltonem. Do tego jeszcze dzisiejsze przebicie szatańskiej liczby 666 newsów dla LFCPoland.com spotęgowało to iście demoniczne uczucie dzisiejszego dnia. Ale nie będę się rozwodził o powodach takiego nastroju, w który wprawiła mnie dzisiejsza praca redakcji (a właściwie jej brak) na stronie, przejdę od razu do konkretów.

Jak wszyscy dobrze wiemy, zeszły styczeń był bardzo pracowitym okresem dla Liverpoolu. Transfery Andy’ego Carrolla i Luisa Suareza były załatwiane po cichu i gdyby nie wycieki, nie dowiedzielibyśmy się o nich aż do przeczytania oficjalnych oświadczeń klubu. Jednak kilka osób ćwierknęło i przez dobre dwa tygodnie żyliśmy  plotkami, niczym przekupki na bazarze, czy Suarez do nas zawita czy też nie. Jak się sprawa skończyła, wszyscy wiedzą. Do czego więc piję?

Ano do tego, co wywołała ostatnio moja informacja, którą opublikowałem, powołując się na źródło bliskie Liverpool Football Club. Dla przypomnienia: POWOŁUJĄC SIĘ NA INFORMACJE OTRZYMANE BEZPOŚREDNIO OD INFORMATORA (wybaczcie za to ‘głośne’ podkreślenie) napisałem, że Liverpool dostał zielone światełko w sprawie transferu Cavaniego i że oferta została PONOĆ zaakceptowana przez SSC Napoli. Mając jednak na uwadze to, że osoba podająca mi te informacje chce być anonimowa, napisałem wielkimi literami, że jest to informacja NIEOFICJALNA, co oznacza, że nie ma żadnego potwierdzenia w klubie w momencie jej dodawania. Ów news wywołał burzę na naszym serwisie oraz na portalach społecznościowych, jak również wśród konkurencji. Przez ostatnie dni dosłownie zostałem zasypywany co godzinę zapytaniami, co z tym Cavanim, mimo że od zamieszczenia newsa minęła ledwie chwila, jakbym to ja miał prywatny telefon do Damiena Comolliego i w każdej chwili mógłbym do niego zadzwonić. Wyobrażacie sobie to? Polski dziennikarz-amator, bo nie boję się tak nazwać: właśnie amatorem, dzwoni do dyrektora Liverpoolu:

- Cześć Damien, Rad z tej strony, wiesz już coś z tym Cavanim, bo mi tu polscy kibice spokoju nie dają?
- Cześć Rad! Wiesz, dobrze, że dzwonisz, właśnie puszczam fax z ofertą do Napoli, dam Ci znać później.

No po prostu lepsze odczucie niż możliwość obcowania płciowego z całą klasą żeńskiego liceum! No ale to tylko marzenia: zarówno telefon jak i sam na sam z uroczymi maturzystkami.  Jednak najważniejsze w tym jest zachowanie naszego społeczeństwa.

Z pewnością wiele osób zwróciło uwagę na niecierpliwość co poniektórych osobników. Niektórzy wręcz wprost nazywali mnie kłamliwym psem, co, gdyby nie to, że jestem nieczuły na takie komplementy przez Internet od osób, które nie znają mnie osobiście, mogłoby mnie urazić. Jeszcze inni twierdzili, że to dobra bajka, jednak gdyby to była bajka otrzymana od dziennikarza z Onet.pl czy Faktu, też bym to tak potraktował. Zrobiłem jednak inaczej i postawiłem swoją wiarygodność ufając mojemu źródłowi, które, jak do tej pory, nie zawiodło mnie w sprawie Sebastiana Coatesa czy Jose Enrique w lecie.

„W przypływie weny twórczej”, jak to stwierdzili koledzy z konkurencji, postanowiłem jednak również skontaktować się z Napoli i wykonałem telefon do włoskiego klubu, starając się dowiedzieć coś łamanym włoskim pomieszanym z angielskim. Jednak na tę chwilę dowiedziałem się, że pomiędzy kolejnymi kęsami spaghetti neapolitana włoski klub nie będzie udzielać żadnych informacji o zawodniku, gdyż oferty owszem są, ale nie mają ochoty o tym dyskutować z jakimikolwiek mediami. Tyle ze strony Włochów. Zostawmy ich w spokoju ze swoim spaghetti i uzbrójmy się w cierpliwość.

Cierpliwość, której wielu ludziom brakuje i to nie tylko w sprawie transferów, o czym też niedawno pisałem. Dziwne, że na brytyjskich forach nie zauważyłem takich przypadków, a w rozmowie z angielskimi kibicami Liverpoolu tę cierpliwość aż słychać. Taka mała różnica między kibicem LFC z UK, a naszym typowym Kowalskim, który wiedzę o the Reds czerpie głównie z Internetu i, bezpiecznie schowany za ekranem swojego pudełka, może bluzgać na wszystkich wokół, którzy nie zgadzają się z jego opinią, apelują o rozwagę, lub po prostu są dla niego zagrożeniem w pewnych aspektach. Polskie społeczeństwo oczekuje od razu cudu, że zaraz po nieoficjalnych informacjach zawodnik pojawi się w drużynie niczym wino po przemianie z wody przez Jezusa. Przykro mi to stwierdzić, ale niestety, czasy cudów już się skończyły i nie obchodzi mnie to, że rozbiłem teraz czyjś światopogląd. Zderzenie z brutalną rzeczywistością zawsze skutkuje długotrwałe i czasochłonne leczenie. Polecam zatem zażycie trochę leków uspokajających oraz lekturę książki o manierach zamiast trucia się wzajemnie jadem.

I na koniec: jeśli informacja o Cavanim okaże się w tym okienku nieprawdziwa i będzie trzeba z tym poczekać do lata, nie będę się bał powiedzieć słowa ‘przepraszam’, gdyż nic mnie to nie kosztuje. Jednak pierwsze primo: nie mam za co przepraszać, drugie primo: nie ryzykowałbym swojej wiarygodności, nie mając informacji z pewnego źródła. End of story.

„I po co czytasz komentarze sfrustrowanych miernot?
Niech się durnie trują jadem, oszczędź sobie złego” - Piotr Rogucki, Coma - Los, cebula i krokodyle łzy

PS. Autor nie miał na uwadze urazić żadnej osoby, jednak jeśli ktoś tak się poczuł, to szczerze przepraszam.