Jeszcze niedawno słyszałem wiele głosów, że czasy Kuyta w Liverpoolu się kończą; że czas najwyższy albo go wypożyczyć, albo po prostu sprzedać. Rozumiałem poniekąd tę frustrację naszymi słabymi wynikami w lidze i średnią dyspozycją Holendra w tym sezonie. O ile jednak jestem w stanie zaakceptować, że niektóre nowe transfery z zeszłego roku nie do końca się sprawdzają, to o tyle pomysł pozbycia się Kuyta uważam po prostu za niedojrzały.

Nie od dziś wiadomo, że jeśli chodzi o niego to niewiele wiadomo. Z jednej strony to napastnik, ale nie do końca. Czasem jest ustawiany za plecami szpicy, ale zdarzają się też mecze, że gra na skrzydle, aż wreszcie sam stanowi ową szpicę. Anglicy mają na to świetnie określenie: „forward”. Tak czy inaczej gra w ofensywie. Bardziej zapełnia w niej luki, niż ją kreuje, jak chociażby Suarez czy momentami Gerrard. Zresztą kreować jej nie ma za bardzo jak, bo akurat technika u niego zawsze kulała. Wszyscy śmiejemy się przed każdym meczem, że bramkę pewnie strzeli Kuyt wątrobą i coś w tym jest. Każdy fan angielskiego futbolu pamięta najprostszy i jeden z najważniejszych jednocześnie hatricków przeciwko United w marcu ubiegłego roku – oto cały Kuyt. Bramka z linii bramkowej, po „asyście” zawodnika przeciwnej drużyny, aż wreszcie dobitka. Coś jak wolny elektron, który porusza się to tu, to tam, i zawsze znajdzie dla siebie miejsce. Może to porównanie na wyrost, ale pełni podobną rolę jak Messi w Barcelonie – robi w ofensywie co mu się podoba, a nuż coś wyjdzie jak trzeba. Do czego zmierzam?

Wszyscy pamiętamy zeszły sezon. Tragiczny z początku, nieco lepszy w drugiej połowie. Torres i Mascherano zdezerterowali, a nam pozostało grać piłkarzami, o których dziś już nikt pamięta. Jednak to właśnie w tych trudnych dniach Kuyt był zawsze na posterunku. Zawsze się starał, strzelał a to z akcji, a to z karnych. Jego bramki dały nam wiele punktów, dzięki czemu uniknęliśmy totalnej kompromitacji. Kiedy Suarez powoli zaczynał budować swój kult na Anfield, to właśnie Dirk był jego partnerem z przodu i swego rodzaju dopełnieniem wiecznie niezaspokojonego kolejnymi dryblingami Urugwajczyka. Można powiedzieć, że jego trzecią nogą. I o tym musimy pamiętać.

Kuyt powinien grać w Liverpoolu tak długo, jak długo mu na to pozwolą płuca. Nie skreślajmy nikogo, jeśli ma gorszy sezon, a tym bardziej jeżeli gra u nas od dłuższego czasu. Nie zachowujmy się jak rozkapryszone dzieci pokolenia Ronaldo w MU, Messiego w Barcelonie czy wreszcie Chelsea ’03. Obcujemy z wielką postacią, o którą pytać się będą nasze dzieci. A my będziemy im opowiadać o niezmordowanym Holendrze, który zostawił na boisku płuca, serce, duszę i miłość do naszego klubu. Który był katem naszego największego rywala w chwilach wielkiego kryzysu i zawsze można było na nim polegać. I który w ostatni weekend doprowadził nas do ekstazy w ostatnich minutach meczu z Manchesterem United. Bezczelnością byłoby sobie nawet wyśnić taką końcówkę. Tak właśnie rodzą się legendy.