Wraz z nowym wyglądem strony ruszamy z nowym działem: Poznaj redaktora. Będziemy tu publikować teksty naszej redakcji, aby przybliżyć Państwu osobowości ludzi piszących w serwisie.

Na początek zamieścimy felieton naszego administratora i właściciela strony, Kuby, który odpowie nam na pytanie, dlaczego właśnie Liverpool zajął szczególne miejsce w jego sercu. Życzymy miłej lektury!

-----

Dlaczego Liverpool? Sam często zadaje sobie to pytanie, oglądając kolejny nędzny mecz w wykonaniu podopiecznych Roya Hodgsona. Wszystko zaczęło się jednak od tego, że mały chłopiec zobaczył w Liverpoolu polskiego bramkarza – Jurka Dudka, a także świetnego środkowego pomocnika – Stevena Gerrarda. Młodzian, któremu nadano imię Kuba przyglądał się bacznie obu piłkarzom i postanowił bliżej poznać drużynę z Anfield Road.

Najpierw tylko obserwował wyniki, bo jak to bywa u małych dzieci, co roku inny klub znajduje się na topie. Wtedy właśnie najbardziej do gustu przypadała mu AS Roma i jej napastnik – Francesco Totti. Wszystko jednak zmieniło się w 2004 roku, kiedy to Liverpool wspaniale radził sobie w Lidze Mistrzów. Młodzian mógł w końcu wtedy zobaczyć The Reds w telewizji i to nie w pojedynczym meczu, czerwoni dotarli przecież do finału rozgrywek, po wielu ciężkich, wspaniałych i zaciętych bojach, czy to z Juventusem, czy to z Chelsea, aż w końcu nadszedł czas na AC Milan. Ale do sedna… Prawdziwą miłość do czerwonej koszulki poczuł on w trakcie meczu z Olympiakosem Pireaus w fazie grupowej, zobaczył, że faceci w owych czerwonych strojach dwoją się i troją, aby zdobyć dwubramkowe prowadzenie… 88 minuta, a na tablicy wyników na Anfield wciąż tylko 2-1 dla The Reds, gdy nagle piłkę przed polem karnym zgrywa Carragher, nabiega na nią z całym impetem Gerrard i jest! GOL dla Liverpoolu! Kibice na stadionie szaleją, komentator krzyczy piskliwym głosem „STEEEVEN GERRRARRDDD!! OOHH YEAH BEAUTY! WHAT A HIT, SON! WHAT A HIT!” (z pewnością starsi kibice LFC pamiętają ten moment doskonale), a młodzianowi pojawia się wielki uśmiech na twarzy i poczucie prawdziwej ulgi, tak, tak, Liverpool znalazł się wtedy w fazie pucharowej Champions League.

Od tego momentu zaczynam bacznie obserwować każde 90 minut Liverpoolu, w Internecie pojawia się coraz więcej możliwości oglądania live-streamingu, czyli po prostu internetowe TV. Zaczynam poznawać historię i wszystkie ‘tajniki klubu’, po cichu licząc oczywiście na triumf w Lidze Mistrzów.

Nadchodzi pamiętna data 25 maja 2005 roku, godzina 20:45, Attaturk Stadium, Istanbul. Przed meczem, grając z kolegami w piłkę oczywiście delikatne przepychanki słowne na temat finału.

Wybiła 20:45, zaczął się mecz… Pierwszy rzut wolny dla Milanu, wrzutka, bezradny Dudek puszcza pierwszą bramkę, z której cieszy się Maldini, w oczach młodego człowieka pojawiają się łzy…

Ale to przecież nie koniec! – pomyślałem sobie…

Mijają kolejne minuty, Liverpool zupełnie bezbarwny, nie radzi sobie z Milanem, padają bramki numer dwa i trzy, a ja siedzę dalej w fotelu ze spuszczoną głową, wpatrzony w wynik pokazany w telewizji.

W przerwie słyszę jeszcze pocieszające słowa od brata „…po przerwie chcę zobaczyć trzy bramki dla Liverpoolu”. Sam w to już jednak nie wierzyłem… wiem, zbluźniłem, bowiem nasz hymn mówi: „Walk on, with hope in your heart”. Mocno zdenerwowany siadam po piętnastu minutach na fotel… mija siedem minut i jest! Nasz „Captain Fantastic” zaczyna odrabianie strat! 3-1! Powoli zaczyna pojawiać się na mojej twarzy uśmiech, tak, przypominam sobie wynik finału Pucharu UEFA z Deportivo Alaves w 2001… Mija sześć minut i na tablicy z wynikiem pojawia się już 3-3, jestem naprawdę rozradowany. Co było dalej wszyscy pamiętamy…

Teraz nadszedł czas prawdziwej próby dla wszystkich kibiców Liverpoolu i tych małych, i tych dużych. Czas, w którym klub popadł w ogromne długi, w którym nie mógł poradzić sobie ze średniakami, w którym po latach wypadł na dobre z Ligi Mistrzów.

Takie chwile są testem tylko dla najbardziej wytrwałych. Jestem pewien, iż wszyscy sezonowcy odwrócili się w tym momencie plecami i zaczęli ‘kibicować’ Manchesterowi City czy innemu klubowi z ogromną kasą.

W moim przypadku pozostaje tylko kierowanie się miłością i słowami naszego jakże wspaniałego hymnu, który mówi, że po każdej burzy, niebo staje się złociste.

Kuba