Często w tym sezonie bywało, że narzekałem sobie w felietonach na postawę zespołu. Kto nie wierzy, może sprawdzić, ale zdania nie zmieniłem. Podpisuję się pod moimi tekstami rękami i nogami. W sumie mógłbym popaść w lament i walnąć kolejną rozprawę o kolejnym remisie na Anfield, nie stwarzaniu sobie szans pod bramką czy czymkolwiek podobnym. Dzisiaj będzie inaczej.

Zabrzmi to może kuriozalnie, ale jestem zadowolony z tego remisu. Na zwycięstwo nie zasłużyliśmy i Johnson może udzielać sobie setki wywiadów, w których będzie twierdził coś zupełnie na odwrót, ale ja zdania nie zmienię. Na pewno utrzymywaliśmy się więcej przy piłce, ale takie stwierdzenia mogą padać jedynie wtedy, gdy faktycznie padają strzały na bramkę, a takowych wczoraj raczej dużo nie było. Niemniej jednak byliśmy lepsi. Wnioski zostały wyciągnięte.

Przede wszystkim zagraliśmy bez kompleksów. To, że chaotycznie, to fakt, ale na tyle pozwolił nam przeciwnik, który masakrował nas w środku pola. Obrona również wyciągnęła wnioski z ostatnich kilku meczów z Kogutami i zagrała perfekcyjnie. Do tego stopnia, że nawet „gwiazdor” Bale dał się ponieść emocjom i przewracał się o podmuchy wiatru w okolicach linii bocznych, wdając się w niepotrzebne popychanki z Bogu ducha winnym Aggerem. Dało się go zatrzymać? Dało.

Okazji strzeleckich nie było co prawda wiele, ale widać było z jednej strony zaradność, a z drugiej bezradność defensywy Spurs. Nie dopuszczali piłki do własnej bramki, co należy im uznać za plus, ale z drugiej strony rozpaczliwe wybijanie piłki do góry przez cały mecz nie przystoi drużynie z czołówki tabeli – to nie jest półfinał LM, w którym każdy myśli już o nadchodzącym finale i uskutecznia paralityczne tańce we własnym polu karnym.

I to mnie właśnie w Tottenhamie rozczarowało – Bale, sposób obrony czy wreszcie zwijanie się z bólu niektórych zawodników. To tyle o rywalu. Sam mecz niewiele nam powiedział o naszej aktualnej formie. Trzy mecze z potęgami, żadnej porażki, chciałoby się rzec, ale przed meczem na Old Trafford jestem w kropce i więcej we mnie niepokoju, niż nadziei. Zupełnie na odwrót jak przed spotkaniem na Anfield tydzień temu. Przede wszystkim kartka Suareza – głupia, idiotyczna sytuacja, której efekty możemy boleśnie odczuć w sobotę. Chyba nie byłoby nic bardziej upokarzającego dla niego i dla nas, jak wylot z boiska za jakąś nerwówkę właśnie tam i właśnie w takim meczu, a jest to niestety możliwe, tym bardziej, jeśli dalej będziemy tak nieporadnie skradać się pod bramkę rywala. I to mnie właśnie najbardziej martwi – Suarez, który miał być bohaterem w najbliższym meczu, a może stać się przez własne nerwy pośmiewiskiem wśród kibiców United i powodem naszych wielkich kłopotów. Oby jednak mecz z Kogutami wyszedł nam na dobre. Choćby raz.