Sprawa nowego stadionu dla Liverpoolu ostatnio znowu nabrała tempa. Podjęto wreszcie jakieś konkretne decyzje, które nieco rozjaśniły nam sytuację. A ta jest niełatwa i skomplikowana, bo dotyczy sprawy wyjątkowo drażliwej. Można by wręcz rzec, że ilu ludzi, tyle opinii, ale idąc tym tropem można popaść w obłęd, więc pozwoliłem sobie fanów podzielić na trzy duże grupy.

Jedni to twardzi zwolennicy starego porządku. Anfield musi zostać, reszta mnie nie obchodzi. W sumie zrozumiałe podejście, bo obecnie naprawdę trudno sobie wyobrazić przenosiny na jakiś szklisty obiekt z samą tylko The Kop o pojemności nowego stadionu Legii czy Wisły, a przecież z Anfield wiąże się tyle wspomnień, to żywa legenda i historia futbolu itp. No właśnie – historia. Znowu ta sama śpiewka. Ten i ten jest święty i nieomylny, tutaj 18 i 5, stadion ten sam, ale nowych kibiców coraz mniej. Ideowo wszystko dobrze, ale finansowo i biznesowo już nie bardzo. Pytanie co ma się dziać dalej z klubem? Tak przy okazji – to pytanie pada ostatnio wyjątkowo często. W ubiegłej dekadzie jakoś rzadziej je stawiano, czyżby więc dalej żarł nas kryzys mimo wielkiego wzlotu zeszłej wiosny?

Druga grupa kibiców to zwolennicy rozbudowy Anfield. Pomysł wyśrodkowany, kompromisowy, ale technicznie w zasadzie niemożliwy do wykonania. Oczywiście dałoby się to zrobić, ale jest to sfera marzeń na poziomie „którędy przebiegnie 3. linia metra w Warszawie” albo „przekopmy tunel kolejowy pod Łodzią”. Czyli realne, ale na dzień dzisiejszy między bajki włożyć. Przeciwnicy takiego rozwiązania używają jeszcze jednego kontrargumentu – przez dłuższy czas Anfield musiałoby być częściowo puste. Można to zbić krótkim stwierdzeniem – obecnie gra u siebie niewiele nam daje, więc jak rozbudowywać, to najlepiej od jutra, póki teza aktualna.

Wreszcie trzecia grupa, czyli entuzjaści nowego Anfield. 70 tysięcy miejsc, gigantyczna The Kop, łuki, szkło, szmery i bajery. Wizualizacja robi wrażenie. Na pierwszy rzut oka. Na drugi – kurde, te trybuny za bardzo przypominają Old Trafford. Na trzeci – po co tyle szkła? Na czwarty – a co jeśli trybuny będą 50 metrów za bramką jak na Emirates? A co jeśli obiekt nie będzie miał klimatu jak Etihad? A co jeśli nazwą go Warrior Stadium? Albo Standard Chartered Arena?

I takie pytania się mnożą. Jednego jednak nie unikniemy – sport to czysty biznes, a liga angielska już w ogóle. Narzekamy na zaprzedanie Chelsea czy City siłom nieczystym, ale z zazdrością spoglądamy na ich potyczki o najwyższe cele. Sami znów byśmy chcieli śpiewać YNWA w półfinale LM albo zdzierać gardło w meczach o mistrzostwo z United, jak za starych dobrych czasów. Wtedy starczyło jeszcze desperacji i geniuszu taktycznego Beniteza w połączeniu z transferami za rozsądne ceny. Wtedy ten zryw był możliwy właśnie dlatego, że był tak szalony. Teraz jak widzimy, cuda zdarzają się coraz rzadziej, a my jak absolwent humanistycznego kierunku otwieramy gazetę, a tam nie ma dla nas ofert pracy. Ale jak to? Co się stało przez te kilka lat? Ano stało się to, że świat poszedł brutalnie naprzód, a budowa nowego stadionu jak widać jest przykrą koniecznością tej coraz bardziej chorej gry. Nie ma się więc co dołować, tylko przyjąć taką kolej rzeczy, póki jeszcze ktoś chce zainwestować w nasz klub kilkaset milionów funtów z uśmiechem na ustach i za pozwoleniem władz miejskich. Budować.