Raz na pokolenie przychodzi gracz, dla którego niemożliwe jest niczym. Na szczęście ten człowiek nosi koszulkę z numerem 8 na Anfield.

Nasz inspirujący kapitan jest prawdopodobnie najbardziej kompletnym piłkarzem na świecie. Moc, tempo, dynamika i brak odpuszczania, Stevie G ma to wszystko i rzadko te cechy były tak bardzo widocznie, jak w Stambule w 2005 roku, kiedy doprowadził nas do chwały w Lidze Mistrzów.

Wicekapitan Anglii podczas swojej 12-letniej kariery w pierwszej drużynie zdobył prawie każdy medal a w 2006 roku został nagrodzony orderem MBE przez Królową Anglii. Jedyne, czego mu brakuje, to tytuł mistrzowski Premier League.

Romans Gerrarda z LFC rozpoczął się, kiedy ten grał w Whiston Juniors w wieku dziewięciu lat. Osiem lat później podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt.

W ciągu 12 miesięcy obiecujący młodzian zadebiutował w pierwszej drużynie, wchodząc w drugiej połowie na boisko za veggarda Heggema przeciwko Blackburn Rovers 29 listopada 1998. Gerrard zagrał 13 meczów w swoim debiutanckim sezonie, po części ze względu na kontuzje Jamiego Redknappa.

Problemy z pachwiną zdominowały rozkwit kariery Gerrarda, ale Anglik mimo wszystko zaczął grać regularnie w pierwszym zespole w sezonie 1999-00.

Sezon ten okazał się przełomowy dla urodzonego w Whiston chłopaka nie tylko na zdobytego spektakularnego pierwszego gola w barwach The Reds przeciwko Sheffield Wednesday, ale również przez powołanie do reprezentacji przez Kevina Keegana.

Gerrard pojawiał się już w reprezentacjach U18 i U21, a w seniorskiej reprezentacji zadebiutował w maju 2000 roku przeciwko Ukrainie. Został później powołany na Euro 2000 w Holandii i Belgii, ale musiał zadowolić się tylko jednym występem z ławki.

Od tego momentu Gerrard był kluczowym zawodnikiem w sezonie 2001, kiedy Reds zdobyli potrójną koronę. Z wygranym Pucharem Ligi i Pucharem Anglii, Gerrard był jednym ze strzelców goli w niezapomnianym finale Pucharu UEFA przeciwko Alaves wygranym przez Liverpool 5-4. Nie było niespodzianką, że zawodnik zwany Huyton Hammer został wybrany Młodym Zawodnikiem Sezonu.

Gerrard zaliczał kolejne kamienie milowe. W następnym sezonie zdobył swoją pierwszą bramkę w reprezentacji w pamiętnym rozgromieniu reprezentacji Niemiec 5-1 na ich własnym stadionie. Zwycięstwo pomogło zawodnikom Svena Gorana Ericssona awansować do Mistrzostw Świata, ale kontuzja pachwiny wyeliminowała naszego pomocnika z występu w Japonii i Korei Południowej.

Kolejny sezon był rozczarowujący, lecz osłodziło go zwycięstwo w Worthington Cup w Cardiff. Gerrard zdobył pierwszą bramkę w satysfakcjonującym zwycięstwie 2-0 nad Manchesterem United.

Na początku sezonu 2003-03 pomocnik dał się mocno poznać na boisku, jako lider i nie było zaskoczeniem, kiedy Houllier wręczył mu opaskę kapitana za Samiego Hyypię.

Decyzja okazała się sukcesem i w przeciągu sześciu miesięcy Gerrard poprowadził Anglię jako kapitan w meczu przeciwko Szwecji z powodu absencji Davida Beckhama.

25 maja 2005 roku, już pod opieką nowego managera, Rafaela Beniteza, Gerrard uniósł do góry piąty klubowy Puchar Europy.

Kapitan pomógł drużynie i zainspirował ich do zwycięstwa w Stambule, korzystając z doświadczenia podczas meczu z Olympiakosem w fazie grupowej, kiedy jego strzał na 3-1 dał awans Liverpoolowi do dalszego etapu rozgrywek.

Nikt nie wierzył, że the Reds mogą odrobić stratę trzech bramek do przerwy do 54 minuty, kiedy kontaktowa bramka Gerrarda dała nadzieje.

Jego bohaterstwo przyniosło mu tytuł Najbardziej Wartościowego Zawodnika UEFA i nominację do prestiżowej nagrody Złotej Piłki. Zajął trzecie miejsce w tym plebiscycie za Ronaldinho i Frankiem Lampardem.

Po finale Gerrard podpisał nowy czteroletni kontrakt i zakończył spekulacje z ewentualnym transferem do Chelsea.

Z poukładaną przyszłością, Gerrard zaczął cieszyć się najbardziej imponującym sezonem do tej pory, strzelając 23 bramki w 53 meczach i zostając Zawodnikiem Roku. Ostatni raz ten tytuł zdobył John Barnes w 1988 roku.

Sezon 2005-06 zakończył się wygraną FA Cup w Cardiff przeciwko West Ham. Jeśli finałz 1953 roku został zapamiętany jako finał Stanleya Matthewsa, to finał 2006 to z pewnością dzień Gerrarda.

Nasz numer 8 dwukrotnie pokonał Shaka Hislopa, uwzględniając dramatyczny gol wyrównujący w ostatnich sekundach meczu, co dało dogrywkę i w końcu rzuty karne. 35-metrowy wolej został wybrany Golem Sezonu w Match of the Day.

Gerrard – kt…óry grał prawie na każdej pozycji w Liverpoolu – strzelił gole w czterech wielkich finałach, to coś, czego nie dokonał żaden Anglik do tej pory.

Następnie, w lecie 2006 roku 26-letnia scouserska sensacja wzięła udział w swoich pierwszych finałach Mistrzostw Świata. Po strzeleniu dwóch bramek w fazie grupowej, Steven był jednym z trzech zawodników, którzy nie trafili rzutu karnego w ćwierćfinale, co spowodowało odpadnięcie Anglii na rzecz Portugalii.

Po tej klęsce i zrezygnowaniu Beckhama, Gerrard był powszechnie typowany na następnego kapitana reprezentacji. Nowy selekcjoner wybrał jednak zawodnika Chelsea, Johna Terry’ego, a Steve musiał zadowolić się rolą wicekapitana.

Idol the Kop wrócił z Niemiec na kolejny sezon, podczas którego pobił rekord Iana Rusha w ilości strzelonych bramek w Lidze Mistrzów. Jego główka przeciwko PSV była piętnastą bramką w tych rozgrywkach, jedną więcej od legendarnego napastnika.

W grudniu 2006 roku Gerrard został uhonorowany tytułem MBE, który odebrał od Królowej Elżbiety II w Pałacu Buckingham.

Jakby tego było mało, zagrał w kolejnym finale Ligi Mistrzów i ponownie przeciwko AC Milan. The reds przegrali 2-1 w Atenach, ale Gerrard był szczęśliwy ze względu na podpisanie kolejnego czteroletniego kontraktu, który zatrzymał go na Anfield do 2011 roku.

W październiku 2007 roku przeżył rozczarowanie w reprezentacji, jako kapitan. Anglia przegrała 3-2 z Chorwacją na nowym Wembley, co zakończyło nadzieje Anglików na zakwalifikowanie się do Euro 2008 i rezygnację Steve’a McClarena.

Sezon klubowy również zakończył się bez trofeum pomimo 21 bramek zdobytych przez Gerrarda.

Pomocnik zapisał się w annałach klubu, zdobywając setną bramkę w barwach the Reds, wykorzystując rzut wolny przeciwko PSV w październiku 2008. W ten sposób wstąpił do elitarnego klubu 16 legend Anfield, które osiągnęły ten cel.

Ten gol był jednym z 24 zdobytych przez Gerrarda w sezonie 2008-09, osobisty rekord życiowy, który przyniósł mu nagrodę Zawodnika Roku według Dziennikarzy Sportowych. Niestety, jego zaangażowanie nie było wystarczające do osiągnięcia nieuchwytnego tytułu mistrzowskiego Premier League, mimo że Liverpool zanotował najlepszy sezon od 1990 roku.

Skłoniło to dumę Merseyside, aby ponownie związać swoją przyszłość z Anfield przez dwuletnie przedłużenie swojego obowiązującego kontraktu.

Kolejny sezon był rozczarowujący zarówno dla klubu, jak i kapitana. Mimo wszystko Gerrard zdobył 12 bramek, a Liverpool zajął siódme miejsce. Steven zagrał również swój 500 mecz dla klubu, 12 grudnia 2009 na Ewood Park.

Na arenie międzynarodowej Stevie G ponownie stracił szansę na opaskę kapitańską na rzecz Rio Ferdinanda, którą to otrzymał po pozbawieniu jej przez Terry’ego ze względu na osobiste problemy. Jednakże kontuzja Ferdinanda sprawiła, że to Gerrard poprowadził Anglię do MŚ 2010, strzelając bramkę w pierwszym meczu przeciwko USA i przed odpadnięciem z turnieju w przegranym 4-1 meczu z Niemcami.