Kenny Dalglish

Imię: Kenny
Nazwisko: Dalglish
Miejsce ur: Glasgow, Szkocja

Stanowisko w klubie: menedżer
Dołączył: 2011
Poprzednie kluby (sztab): Liverpool, Blackburn Rovers , Newcastle United, Celtic
Poprzednie kluby (zawodnik): Celtic, Liverpool

Profil

8 Stycznia 2011 Liverpool potwierdził, że na stanowisko menedżera, do końca sezonu, zatrudniony został Kenny Dalglish.

Legenda the Kop powraca za stery Liverpoolu po odejściu Roya Hodgsona.

Dalglish, który jest czczony przez klub, reprezentował go jako zawodnik i menedżer z wielkim powodzeniem.

Dzięki odpowiedniemu podejściu i piłkarskiemu umysłowi, Król Kenny uważany jest przez większość Liverpoolczyków za największego zawodnika w historii klubu.

Gdy dołączył do klubu w sierpniu 1977 roku, zespół Boba Paisley'a świętował zdobycie pierwszego w historii klubu Pucharu Mistrzów. Przez następne 13 lat Kenny miał ogromny wpływ na niezliczone trofea zdobyte przez zespół.

W przeciwieństwie do większości transferów jakie Liverpool przeprowadzał w tamtym czasie, reprezentant Szkocji był już wtedy powszechnie znany, gdy przechodził z Parkhead na Anfield. Jego gra w zielono-białej koszulce Celticu uczyniła go jednym z najbardziej rozchwytywanych postaci w historii brytyjskiego futbolu i trzeba było zapłacić 440 tysięcy funtów, by zapewnić sobie jego usługi.

Dalglish został sprowadzony by zastąpić idola the Kop Kevina Keegana, który przeniósł się tego samego lata do Hamburga, ale obawa, że nie uda się zastąpić takiego zawodnika została szybko rozwiana.

Urodzony w Glasgow napastnik znalazł drogę do bramki przeciwnika już w siódmej minucie swojego ligowego debiutu w meczu przeciwko Middlesbrough na Ayresome Park. Następnie zdobył gola w swoim debiucie przed the Kop, w wygranym 2-0 meczu przeciwko Newcastle.

Dalglish wpasował się idealnie do czerwonej maszyny Paisley'a i zakończył swój pierwszy sezon z największym dorobkiem bramkowym w klubie. Jego najbardziej pamiętny gol, z 31 jakie zdobył tego sezonu, to bramka z finału Pucharu Mistrzów, gdy Liverpool pokonał FC Bruges 1-0 na Wembley.

Przenosiny na południe dramatycznie zwiększyły popularność Kenny'ego, mimo, że Dalglish nigdy nie szukał światła jupiterów, to stał się wielką gwiazdą.

W 1979 roku jego talent został doceniony przez angielskich dziennikarzy, którzy przyznali sprytnemu Szkotowi tytuł Piłkarza Roku. Nagroda ta była tylko deserem dla zawodnika, którego każdy kontakt z piłką nagradzany był owacją na trybunach.

Dalglish zawsze poświęcał się dla drużyny, był wizjonerem, który zawsze widział dobrze ustawionych partnerów, niewielu to potrafiło.

David Johnson był pierwszym, który mógł cieszyć się grą w ataku obok króla, gdy występowali razem pod koniec lat 70, ale dopiero duet Dalglish-Rush popchnął Liverpool do wielkiej chwały w latach 80.

Liverpool miał nowego człowieka od zdobywania goli, ale to Kenny był tym, który pociągał za wszystkie sznurki. Jeśli liczono by wtedy asysty, jego nazwisko znajdowałoby się w każdej 'ulubionej jedenastce'.

Swój drugi tytuł Piłkarza Roku zdobył w 1983 roku, bez wątpienia był najlepszym brytyjskim graczem swojego pokolenia i słusznie wymienia się go jednym tchem razem z takimi nazwiskami jak Maradona, Zico, Platini i Rummenigge.

Z piłką przy nodze zachowywał się jak geniusz – potwierdza to niemal każdy z jego 172 goli jakie zdobył dla Liverpoolu. Wspomina się jego wspaniałe gole z finału Pucharu Mistrzów, podkręcone strzały z Highbury, Portman Road, Goodison i fantastyczne dryblingi przeciwko Manchesterowi United na Maine Road, jego genialny wolej z finału Pucharu Ligii przeciwko West Hamowi oraz bramki decydujące o mistrzostwie w meczach z Tottenhamem i Chelsea.

Każdy ma swoją ulubioną bramkę, ale wszystkie łączy sposób w jaki Kenny celebrował ich zdobycie: szybki obrót z ramionami w górze i promienny uśmiech, który mógłby oświetlić nawet ciemne niebo nad Mersey.

Bohater the Kop czczony był jak nikt inny. Nazwisko Dalglish, było pierwszym o jakim śpiewano, a wiele prześcieradeł zostało przerobionych na banery wielbiące Kenny'ego.

Po tragedii na stadionie Heysel mianowanie Dalglisha grającym menedżerem było zaskakującym rozwiązaniem, ale spotkało się z aprobatą kibiców.

Strach znajdowania się w nowej roli sprawił, że spędzał on więcej czasu przy linii bocznej boiska niż na nim, był bezzasadny. Jego powrót na boisko w latach 1985-86 sprawił, że Liverpool rozpoczął serię zwycięstw, która dała mu podwójną koronę, zdobywając mistrzostwo i puchar ligi. Bramka Dalglisha – zawodnika - na Stamford Bridge dała wtedy Liverpoolowi mistrzostwo.

Liczba jego występów spadała z roku na rok, ale zawsze, gdy wchodził na boisko widać było ten stary blask, jak gdyby mistrz chciał nauczać swoich podopiecznych.

To, co Dalglish osiągnął jako menadżer umocniło jego status legendy.

Jego podwójna korona w 1986 roku kontynuowana była przez zdobywanie tytułów w 1988 i 1990 oraz wygraną w pucharze w 1989.

Kto wie ile pucharów europejskich powędrowałoby na Anfield, gdyby angielskie kluby nie były z nich wykluczone.

Można powiedzieć, że dekadę zajęło Liverpoolowi pełne odbudowanie się po szoku jakiego doznał, gdy Dalglish postanowił zrezygnować z pracy menadżera w 1991 roku. 18 lat później Kenny wrócił, by w 2009 objąć posadę w Akademii klubu.

Poza wspieraniem rozwoju przyszłych gwiazd Liverpoolu, Dalglish był także ambasadorem, który wspierał rozwój klubowego biznesu na całym świecie.

Około rok później, 59-latek wrócił na Anfield prawie dwie dekady po swojej rezygnacji, by objąć tymczasowe stanowisko menedżera klubu.